Spontane open sollicitatie communicatiemedewerker bij Bpost

Geachte Bpost,

Graag had ik mijn spontane interesse getoond in de functie van medewerker communicatie bij Bpost. Van opleiding ben ik vormingswerker en daarna werkte ik nog de opleiding communicatiewetenschappen af.

Deze ochtend trok ik, zoals steeds, met het tijdschrift van onze vereniging naar het postkantoor in Aalst. Na 10 nummertjes netjes mijn moment af te wachten kreeg ik loket 2 toegewezen. Trots gaf ik alle officiële documenten af die erbij horen en wachtte ik geduldig tot de mevrouw haar tikwerk had ingegeven. Toen ik haar de derde keer het erkenningsnummer van ons tijdschrift zag invoeren voelde ik nattigheid. Niet veel later was het zover: “Meneer, uw erkenningsnummer is niet meer geldig. U belt daarvoor best even naar dit nummer in Brussel. Tot zolang kunnen wij uw tijdschrift niet versturen.”

Een tijdschrift heeft als belangrijke eigenschap dat het op tijd verschijnt, dus bel ik even verderop in het kantoor naar het nummer. Gekalmeerd door de rustige wachtmuziek en de keuzemenu’s krijg ik na enkele minuten iemand aan de lijn. Ik leg de situatie uit en krijg alweer muziek te horen terwijl de man in Brussel vermoedelijk ook hetzelfde erkenningsnummer ingeeft in zijn pc.

Intussen valt mijn gsm uit, want mijn belkrediet is er intussen door. Bpost Brussel belt me gelukkig direct terug. “Alles is in orde, mijnheer. Ik zal even met het postkantoor in Aalst bellen. Loket nummer 2, he?”. Enkele ogenblikken later zie ik een nogal opgejaagde mevrouw bellen doorheen het postkantoor. Ze stapt recht op het bewuste loket 2 af, zie haar even staan overleggen en dan in mijn richting kijken. Intussen hang ik nog altijd aan de lijn met Brusselse wachtmuziek, terwijl hij dan weer aan de lijn hangt met de bewuste opgejaagde mevrouw een paar meter verderop. Uiteindelijk neemt de mevrouw van Loket 2 over en ik besluit om bij haar aan het loket te wachten. De wachtmuziek, die ik intussen te horen kreeg, begon uiteindelijk toch te vervelen.

Deus Ex Machina! Dankzij het telefoontje zijn ze nu in Aalst op de hoogte van het feit dat vanaf 1 januari de letter ‘P’ als eerste deel van het erkenningsnummer niet meer mag ingegeven worden. Met een lege sim-kaart, 206 tijdschriften armer en een hoop personeelstijd verspild kon ik dan toch het postkantoor verlaten.

Daarom bied ik graag mijn diensten aan. Als voltijdse communicatiemedewerker zou ik niet alleen kunnen bijdragen aan de efficiëntie van uw organisatie. Zo kan ik een brief, mail, … opstellen om iedereen van de nieuwe veranderingen op de hoogte te brengen. Met de euro’s die u in het de nieuwe naam Bpost heeft gestoken, zou u mij al minstens een leven lang kunnen betalen. En dit mèt rendement en tevredenheid voor uw klanten.

Om mijn kandidatuur kracht bij te zetten stuur ik u bij interesse graag mijn curriculum vitae. Vanaf 1 maart kan ik in dienst treden.

Met vriendelijke groet,

Karel De Rudder

Spontane open sollicitatie communicatiemedewerker bij Bpost

Geachte Bpost,

Graag had ik mijn spontane interesse getoond in de functie van medewerker communicatie bij Bpost.Van opleiding ben ik vormingswerker en daarna werkte ik nog de opleiding communicatiewetenschappen af.

Deze ochtend trok ik, zoals steeds, met het tijdschrift van onze vereniging naar het postkantoor in Aalst. Na 10 nummertjes netjes mijn moment af te wachten kreeg ik loket 2 toegewezen. Trots gaf ik alle officiële documenten af die erbij horen en wachtte ik geduldig tot de mevrouw haar tikwerk had ingegeven. Toen ik haar de derde keer het erkenningsnummer van ons tijdschrift zag invoeren voelde ik nattigheid en niet veel later was het zover. “Meneer, uw erkenningsnummer is niet meer geldig. U belt daarvoor best even naar dit nummer in Brussel. Tot zolang kunnen wij uw tijdschrift niet versturen”.

Een tijdschrift heeft als belangrijke eigenschap dat het op tijd verschijnt, dus bel ik even verderop in het kantoor naar het nummer. Gekalmeerd door de rustige wachtmuziek en de keuzemenu’s krijg ik na enkele minuten iemand aan de lijn. Ik leg de situatie uit en krijg alweer muziek te horen terwijl de man in Brussel vermoedelijk ook hetzelfde erkenningsnummer ingeeft in zijn pc.

Intussen valt mijn gsm uit, want mijn belkrediet is er intussen door. Bpost Brussel belt me gelukkig direct terug. “Alles is in orde, mijnheer. Ik zal even met het postkantoor in Aalst bellen. Loket nummer 2, he?”. Enkele ogenblikken later zie ik een nogal opgejaagde mevrouw bellen doorheen het postkantoor. Ze stapt recht op loket 2 af, zie haar even staan overleggen en dan in mijn richting kijken. Intussen hang ik nog altijd aan de lijn met Brusselse wachtmuziek, terwijl hij dan weer aan de lijn hangt met de bewuste opgejaagde mevrouw. Uiteindelijk neemt de mevrouw van Loket 2 over en ik besluit om bij haar aan het loket te wachten. De wachtmuziek begon uiteindelijk toch te vervelen…

Deus Ex Machina! Dankzij het telefoontje zijn ze nu in Aalst op de hoogte van het feit dat vanaf 1 januari de letter ‘P’ als eerste deel van het erkenningsnummer niet meer mag ingegeven worden. Met een lege sim-kaart, 206 tijdschriften armer en een hoop personeelstijd verspild kon ik dan toch het postkantoor verlaten.

Daarom bied ik graag mijn diensten aan. Als voltijdse communicatiemedewerker zou ik niet alleen kunnen bijdragen aan de efficiëntie van uw organisatie. Zo kan ik een brief, mail, … opstellen om iedereen van de nieuwe veranderingen op de hoogte te brengen. Met de euro’s die u in de nieuwe naam Bpost heeft gestoken, zou u mij al minstens een levenlang kunnen betalen. En dit mèt rendement en tevredenheid voor uw klanten.

Om mijn kandidatuur kracht bij te stuur ik u bij interesse graag mijn curriculum vitae. Vanaf 1 maart kan ik in dienst treden.

Met vriendelijke groet,

Karel De Rudder

Omstreeks 21u worden we ingewijd in de wereld van de plastieken muziek, tandpastaglimlachjes en kleedjes waar ze zelf in de Amsterdamse walletjes zouden van opkijken… What’s on the menu tonight?

Eenzelfde gevoel als bij Servië had ik bij Georgië. Als afsluiter beschikken ze natuurlijk over een mooie startpositie. Er zit nogal weinig lijn in het nogal drukke rocknummer. Bovendien is de sfeerschepping wat vreemd en donker. Waren het de buurvriendjes of ziet televotend europa hier echt wat in? Prognose: Tussen 10 en 15

Als je goed leest zal je merken dat de prognoses niet helemaal zorgvuldig zijn opgesteld dat je nu een perfecte uitslag kan maken. Vermoedelijk heb ik me hier of daar glansloos misrekend.. maar verrassingen zijn deel van de gehele Eurosongervaring. Beleef, lach, drink en laat uw hart slaan!

- ongestoord telefoneren tijdens ‘Thuis’

- paaseitjes verstoppen op Kerstmis en ze op Pasen ontdekken

- mijn eigen wijn- en bierzolder aanleggen

- een diepvries vol raketijsjes steken

- me niet afvragen wie de afwas liet staan

- mijn favoriete artikel uit de krant knippen

- zonder kleren aan te doen beneden koffie maken

- naar mezelf smsen wanneer ik ga eten.

- alle ananassen uit mijn huis verbannen.

- mijn eurosongdvd open en bloot in de kast zetten.

- jou wakker maken met versgeperst fruitsap.

- …

- de deur hier achter me toe trekken.

Geromantiseerd of realiteit…To be continued anyway!

Met een vrolijk karnavalsnummer (The Moniker – Oh My God!) rij ik ‘s morgens zonder file richting parking ‘Werk’. Geen heerlijker gevoel om Aalst binnen te rijden na zo’n feestperiode. Door mijn autoraampje zie ik de laatste knalgele en roze pruiken naar binnen strompelen. Aalst carnaval zit er weer eens op. De grijze aswoensdag neemt letterlijk alle kleurtjes uit het straatbeeld weg.

Vanaf nu is het Vasten. Wiens ouders thuis een Bijbel in de kast hebben staan kennen het vast wel. 40 dagen lang mag je iets niet doen wat je eigenlijk heel erg leuk vindt. In je boekentas stak als kind plots ook een inschrijvingsbriefje voor het ‘sober maal’. Op een plastic bordje kreeg je dan een bak rijst met kip en curry krijgt. Vaak had ik die middag een veel te volgegeten buik dat hij zelf een beetje pijn deed. Maar dat moest omdat we solidair moesten zijn met de ‘dikke buik kindjes’ in Afrika. Het geld gaat dan naar een schooltje dat ze daar bouwen. Pas later begreep ik dat ze vaak vergaten dat ze ook leerkrachten moesten opleiden, of dat het anders niet zoveel zin had. Een koek om stiekem tijdens de speeltijd op te eten zat er ook al niet in, want van mama en papa mochten we niet snoepen tijdens de Vasten. Gelukkig kregen we na de paasmis van meneer pastoor steevast jetonnekes voor op de botsautookes. Samen met het grote paaseitjeszoektochtmoment hadden we dus iets enorm om naar uit te kijken.

Maar dan komt het moment waarop je zakgeld krijgt en tijdens de Vastenperiode Marsen- en Snickerspapiertjes vindt onder mama’s autozetel. Niet echt fair dat wij niet mogen snoepen en mama wel he? “Ok, we vasten nog in de week.. maar niet meer in het weekend”, en het hek is van de dam. Vanaf dan moesten we enkel maar in de week nog solidair zijn met het Zuiden, dat was gelukkig al minder lastig! En tot op vandaag bleef er eigenlijk niks meer over van het hele vastengebeuren. Tot op vandaag!

Op Feestboek las ik over ‘Dagen zonder Vlees’. 40 dagen zonder vlees, verkleint je ecologische voetafdruk waardoor je bijdraagt tot een beter milieu. Aangezien een slecht milieu eerst de armsten in het Zuiden raakt ben je dus ook nog eens ‘solidair’ met hen. Vlees is dus het moderne snoepje geworden. Een beetje ironisch zat ik dinsdagavond nog aan tafel met de koning van het vlees: de biefstuk! Maar nu was ik met een klik verbonden aan een 40-dagen durend engagement. Ik liet de Martino dus links liggen en koos voor een groentenbroodje (“Gaan we gezond doen?”, vroeg de broodjesmevrouw nog) en een groentenburger ‘s avonds. Nog 39 nachten te gaan, hopelijk zonder rondzwevende bickyburgers (hoewel, is dat eigenlijk wel vlees, Moeder Aarde?)!

Schrijf je in op: http://www.dagenzondervlees.be

Het leven gaat intussen door. Nu en dan neem ik al eens deel aan een kwisavond. De laatste tijd pas ik mijn prijzenstrategie na een kwis wat aan (Iedereen Prijs, wat een heerlijk systeem!). Waar ik voorheen altijd smolt voor de flessen wijn, komen er al eens sauspottekes in huis voor tijdens de apéritiefmomentjes int nieuwe huisje. Daarmee heb ik nog geen drank in huis, maar de pottekes zijn gelukkig voor den langen termijn.

Want als ge jong zijt moet ge aan later denken.  Dat is net zoals die 3 brieven die de laatste 3 dagen binnenkwamen.  Aan elk van die brief hing onderaan het gevreesde roze strookje. Na het openvouwen kwam dag na dag de spannende ontdekking van het bedrag van 2 of 3 cijfers. De zorgverzekering, hospitalisatieverzekering, verkeersbelasting en ‘inverkeersstelling’ (what the hell?) gaan deze maand al met 1/3e van mijn inkomen lopen. Maar dat is gelukkig niet zo erg. Want dat is allemaal goed  … voor den langen termijn!

We zijn alweer een stap dichter bij het verlaten van mijn federaal ouderlijk huis. 16 dagen na mijn ‘intentieverklaring’ werd het compromis tot responsabilisering van mijn eigen huishouden getekend! Eat that, Bart en Elio!

Een beetje opgelucht las ik in het document dat we ondertekenden dat mijn huis niet mag opgenomen zijn in de inventaris van ongeschikte of onbewoonbare woningen. Maar wat mij vooral boeide was om te weten wie mijn nieuwe buren zullen worden.

Blijkbaar is er een meneer die het onderhoud van de tuin doet en woont er ook nog een gezinnetje.  Links van mij zou er een jonge gast wonen die niet veel buitenkomt. Dat doet de oude mevrouw die rechts van mij woont blijkbaar wel. Elke dag maakt ze met haar hond een ommetje in de tuin. Als mijn achterdeur openstaat komt het beest (ik bedoel de hond) ook nog eens spontaan op visite. Best handig voor de restjes van mijn niet altijd geslaagde kookexperimenten.

Goh, ik zie het al helemaal zitten! Hopelijk weten ze dat op de bank ook en maken ze lening snel in orde. Want dat geld heb ik nodig om mijnheer de notaris ’de akte’ te laten ‘verlijden’. Geen idee wat het is, maar het kost behoorlijk wat geld. Ja, later als ik groot ben word ik notaris. Maar nu is het eerst tijd voor enkele opleidingen:  ’Introductie in Binnenhuisarchitectuur in de 21e Eeuw’,  ’SOS elektriek’, ‘Ikea for Dummies’ en ‘Start to Kringloopwinkel’! Hoera!

De woonkamer ziet er nog een beetje leeg uit..

“Er heeft ne man alleen gewoond, en dat ziet ge wel, …”

Nee, de huisjesverkoopster zelf maakte niet meteen de beste indruk. Ok, de deur zit nog een beetje stroef en de kasten van de keuken trek je best niet open, maar het huisje staat er wel. Is een man alleen dan zo nodig een huishoudelijk rampscenario?

Nu goed, na expeditie robinson op tv te hebben gezien box ik met plezier mijn eigen overlevingsavontuur in elkaar. Als alles goed gaat neem ik binnenkort mijn pak en zak bijeen om een eigen stekje te veroveren in Wetteren! Kaartjes, liefdesbrieven en uitnodigingen mogen in de toekomst verstuurd worden naar de Hekkerstraat, niet eens een straatnaam waar je snel mopjes kan over bedenken. Het frituur ligt normaal om de hoek en de trein kan ik 650m verder nemen. Als ik mijn zwemzak over mijn tuintje slinger hoef ik hem niet eens mee te dragen tot aan het stedelijk zwembad. Ja, qua locatie mag ik niet klagen.

Een huis kopen is een hele belevenis. Nadat je besloten hebt om het te kopen is de eerste stap het afsluiten van een lening. Laat je niet te snel verleiden door het concept ‘sociale lening’, want soms blijkt dat die niet zo sociaal zijn. Een mens krabt zich toch eens in zijn haren als je bij een ‘erkende’ sociale kredietmaatschappij een duurdere lening aangeboden krijgt dan in een gewone commerciële bank. Maar dank u, meneer van VDK Spaarbank, om mij dat te zeggen!

Wordt vast en zeker nog vervolgd…!

De eerste indrukken…

Het is al goed donker als de eerste Afrikaanse geuren onze zintuigen bereiken. Aan de controle en douanes ziet het zwart van het volk (ebdem ?). Blijkbaar zijn we een van de weinige niet-Afrikaanse vluchten die landen in Bujumbura, de hoofdstad van Burundi. Onze aankomst is dan ook een evenement van jewelste met de nodige chaos bij het terugvinden en organiseren van je bagage.
Tussen de militairen met mitraillet in de hand door treffen we onze Afrikaanse Mutualiteitsvrienden Pierre en Vedaste aan. Zij brengen ons richting stad met een busje. Onze bagage vliegt in zo’n hippe jeep met een enorme laadruimte aan in openlucht. Gelukkig is het nog 26° om 22u en hoeven we ons niet druk te maken om een extra trui of een regendruppel.

De mensen

Onze reisgenoten (hun 29ste keer) zijn zo goed als Burundese allochtonen en laten ons toe om dagdagelijks nieuwe mensen te ontmoeten : een priester, een arts, de communicatieadviseur van het bisdom,… Je maakt niet meer kennis met ‘nen Afrikaan’, maar een persoon met een verhaal. En kennismaken doe je door een hand te geven en een omhelzing (als je iemand al een beetje beter kent). Daarna sla je een praatje, want ‘dringend ergens naartoe moeten’ staat hier niet in het woordenboek. ‘Amahoro’ wel, en dat betekent ‘Vrede’. Je gebruikt het om elkaar te begroeten.
Communiceren doen we hier trouwens in het Frans (à la Africaine). Als je echter wat dieper in de dorpen gaat, moet je terugvallen op het Kirundi, wat nauwelijks te leren valt als je het als kind niet ingelepeld kreeg.

De visites

Vanuit de hoofdstad Bujumbura reden we ‘en danseuse’ langs het Tanganyikameer (met een schitterende zwemtemperatuur) en een tocht door het binnenland naar Gitega, onze uitvalsbasis en de tweede stad van het land.
Op zondag maakten we een Afrikaanse mis mee in de gevangenis, die me een sterk Prison Break-gevoel gaf. De gevangenis is een echte hel en je kan alleen maar hopen dat familie je af en toe wat geld of middelen toestopt zodat je eten kan kopen en zelf een plaatsje kan huren voor een nacht. De stallen zijn overboekt en niet iedereen kan ‘s nachts neerliggen. Als je daarbij telt dat ‘een beschuldiging’ voldoende kan zijn om daar 10 jaar van je leven door te brengen
Het laatste dat ik dan verwachtte waren klappende en dansende mensen tijdens de viering die we daar meemaakten. Van de hele mis in het Kirundi begreep ik geen snars, maar je voelde tenminste dat het om een ‘viering’ ging. Zingen, dansen, klappen en het begrip samenhorigheid echt voelbaar maken, het was mooi om te ervaren. Ik ben helemaal geen fan van ‘het geloof’, maar als ik zie welke hoop en kracht mensen daaruit putten, kan ik alleen maar blij zijn dat mensen daarop kunnen terugvallen. Bij het verlaten van de kapel op de binnenkoer werden we vergast op een optreden van de tambourinairs. Zoveel vreugde en hoop uitstralen in dergelijke omstandigheden is alvast één domein waarop zij rijker zijn dan ons.

Kennis maken met de mutualiteitsprojecten deden we op maandag. In het plaatselijke gezondheidscentrum gaan dagelijks toch een 200-tal consultaties door. Afhankelijk van het perspectief van waaruit je kijkt is het centrum een stap vooruit of een medische ramp. De Burundezen beheren zelf hun mutualiteitswerking en worden daarbij ondersteund door de CM. Dat de inwoners het project erg genegen zijn blijkt uit de overvolle vergadering die de verdere ontwikkeling van de mutualiteit op de agenda plaatst.
Zelf ben ik de rest van de week dag stap geweest met medewerkers van AVEDEC, een Burundese NGO die werkt rond de toegang basisvoorzieningen, waarvan water de belangrijkste is. Ik maakte de verkiezingen van een nieuw watercomité mee en was getuige van de opbouw van een educatiecentrum. AVEDEC is erg actief in de heuvels waar watertoegang nog niet vanzelfsprekend is. De beschikbare waterbronnen in de bergen worden samen met de bewoners gebruiksklaar gemaakt, waarna ook de bewoners vorming wordt aangeboden over hoe je op een hygiënische wijze met het water omgaat.

De cultuur

Tijdens de tweede week kregen we nog meer de kans om de Afrikaanse Cultuur op te snuiven. Het heerlijk groene kader waar je in rondloopt had een hoogtepunt tijdens het bezoek aan de Watervallen van Carrera: ongerept water waar je zo kan gaan onderstaan en je enkel natuurgeluiden hoort. Ook de hele tocht langs het Tanganika-Meer is een streling voor het oog.
De bewaarde geschiedenis van een land als Burundi is behoorlijk beperkt. Op een halfuurtje ben je door het Nationaal Museum waar primitief Afrika in enkele tientallen voorwerpen wordt voorgesteld. Ook de historische site in Gishora waar de laatste koning ooit verbleef is klein maar charmant. Het feit dat je het zo snel gezien hebt zegt soms net heel veel.
Dat Burundezen kunnen feest vieren bewijzen ze elke misviering opnieuw. De gewone eucharistie, een vormsel waar 800 kinderen tegelijk gevormd worden in de grote kathedraal of zelf een doopsel van een uiterst schattige drieling in een klein kapelletje van een plaatselijke zusterorde. Oorverdovend gezang en een aanstekelijk ritme geven een brandend warm gevoel in je buik, het is zoals een beetje verliefd worden…
En tenslotte moet ik ook dankbaarheid vermelden. Overal waar we kwamen was er iets voorbereid of werden we overstelpt met eten en cadeaus. Je wordt stil, een kippenvelgevoel bekruipt je en met een warm gevoel ga je slapen. Zeker die ene avond toen mijn nieuw petekindje werd gedoopt en ik haar mocht vasthouden tijdens het ritueel. Het meisje was 6 maand geleden nog op sterven na dood door ondervoeding… Het gevoel dat me overviel toen ik zelf een naam mocht kiezen en de belofte maken mee de zorg voor haar op te nemen tijdens het vervolg van leven is niet te verwoorden…

’t Logement

Geen Holiday Inn, geen zwembad en al helemaal geen bickyburgers als ontbijt. Burundezen eten normaal alleen ‘s avonds. Op het bisdom waar we verblijven kennen ze gelukkig een dikke snee brood met confituur. En na een goeie picknick maken ze ‘s avonds altijd alles klaar wat ze in huis hebben ; een soort stoofvlees, rijst, wortels en erwten en iets wat het midden houdt tussen frieten en gebakken patatten. De cultuur van het huis wil dat de gasten zich eerst van het vlees mogen bedienen en als er nog over is, krijgt de rest van de tafel ook nog wat, wat dan ook gebeurt. Honger lijden doen we hier dan ook niet. Bovendien hebben we een heel arsenaal aan koekjes en snoepjes waarmee we menig kinderhart hier laten sneller slaan. Op onze kamer beschikken we over elektriciteit, een emmer vol water en een fles drinkwater en een bed met een muskietennet rond, meer dan voldoende.

Wat ik onthou en meedraag…

Als je als blanke hier rondloopt, waan je je bij momenten een koning in volle aandacht waardoor ik me vaak toch onwennig voel. Zijn de blikken die je krijgt van afgunst naar ‘die Blanke’ of net interesse ? Ik ben er nog niet helemaal uit, maar het is sowieso een enorm rijke ervaring. De teloorgang van de evidentie laat je twijfelen over de dingen waar je altijd al vanuit ging. Is transport tijdverlies of een moment voor sociaal contact ? Maakt het eigenlijk wat uit hoe laat het is ? Zijn mensen altijd ongelukkiger met wat minder ? … Wat is nu werkelijk een probleem en waarvan maken wij een probleem ? Het is een kluif voor filosofen en het zijn levensvragen voor ons. En ondanks de soms confronterende armoede is het evengoed een kennismaking met een warm volk, een ongekend positivisme en een menslievendheid waarbij mensen met bijna niks je nog alles willen geven.

Jij en ik,
Het is vreemd, anders dan gewoon.
Anders kan ook gewoon zijn.
Best vreemd.

Als je de deur van het weeshuis opengooit overvalt je een geur van chloor, pipi en gefrituurde boterhammen. Het zijn de typische ingredienten van een doordeweekse dag. De vloer wordt 3 keer per dag schoongemaakt, iets wat de kinderen ook wel wat meer zouden kunnen gebruiken.Als pamperdragend wezentje kun je maar beter iets voor twaalven of zevenen je toiletje doen als je geen uren met natte billetjes wil blijven zitten. Eens het eruit is zord je bijgevuld met een papje dat bestaat uit water, brood, tomaten en eventueel wat bonen. Voor de allerzwaksten zijn de eetmomenten vaak de sensatiemomenten vam de dag. Tussendoor zit of lig je neer, naar elkaar te luisteren, op de voormiddag bij de ergo na. De iets mobielere kunnen zich intussen uitleven tijdens de voormiddagwandeling en de namiddag-Disco (lees: muziek en een te kleine kamer). Als je geluk hebt ziet de animatrice wat in je en mag je soms met haar dansen. Soms is er wel een ontspanningsprogramma maar veel stelt het allemaal niet voor…

Een dag ziet er vaak hetzelfde uit en zo raak je zonder agenda in een wip de orientatie kwijt in de tijdskalender. Als je dan nog niet eens goed weet waar je precies op de aardbol loopt en geen hondje Engels begrijpt lijkt de wereld ineens erg klein.

Negen meisjes en een jongen kozen ervoor om drie weken lang samen de boel te gaan verkennen en met een rugzakje vol mopjes, plezier, begrip en handgel daar rond te huppelen. Terwijl de ene een dumbo tekent op de veel te roze kamermuur legt de ander Chinese voetbal uit met handen en voeten (voor zover er geen kind aamhangt). Voor we het wisten was het speelmoment voorbij en waten we aan tafel waar we vettig worden verwend. Boterhammen smijt je in het frituurvet, frieten drijven rond als waren het visjes en gesuikerde yoghurtdrankjes van Danone om het af te werken. Gelukkig maken komkommer en tomaat ook vast deel uit van het menu. En wie niet genoeg heeft laat subtiel het woord dessert vallen waarna de directeur himself naar de wiinkel holt om gauw wat ijsjes te kopen. Hoewel Bulgaren zeer nors en passief overkomen zijn ze erg gedienstig en gastvrij…

Als we na een lange siesta nog twee uurtjes verder animeren zit de dag er bij de kindjes alweer op. Smachtend naar een douche, verlangend naar een bed, radeloos bij de gedachte aan een sigaret… iedereen heeft zo wel zijn reden om tevreden richting schooltje/thuisbasis te gaan of lopen.

Na de wasrituelen bedenken we de laatste programmapuntjes voor de dag erna. Een balspel, of dat met die blinddoek.. en een toneeltje! Terwijl je het bedenkt zie je de kindjes het al spelen. Hoe later het wordt, hoe minder actief je nog luistert em hoe meer je in dromen verzinkt… Maar eens de nacht voorbij, het ontbijt achter de kiezen veer je recht bij het zien van het enthousiasme van de groep! We hebben allemaal ons plekje in de groep gevonden en daar zijn we best gelukkig mee.

Ja, het is hier best fijn!

Tot op 24 augustus, om 19u10 land ik in Zaventem na een tussenstop in Wenen!

Karel
Charlie
-X-